در آبادان،از محمد ایوبی تجلیل شد.

فردین کوراوند: محمد ایوبی به خاطر تن ندادن به روابط غیرادبی متهم به انزوا است.
این داستان‌نویس روز گذشته در برنامه‌ای برای بزرگداشت محمد ایوبی در حاشیه همایش شعر و داستان انقلاب در آبادان بیان کرد:‌ نسل محمد ایوبی همزمان با حضور خارجی‌ها به واسطه صنعت نفت در استان بود. در آن زمان به واسطه ایجاد کتابخانه، سینما و مجلات این داستان‌نویسان در کنار آشنایی با خرده فرهنگ‌های بومی استان با ادبیات مدرن هم آشنا شدند.
او افزود: محمد ایوبی با پشتوانه داستان‌نویسانی چون نجف دریابندری، احمد محمود و ابراهیم گلستان که در جنوب بودند و ارتباطاتی که با این دسته از نویسندگان داشت به نوعی ادامه دهنده و از دستاوردهای این نسل بود. داستان‌هایی که در فضاهای بومی اتفاق می‌افتاد بسیار به لحاظ موضوعی تأثیرگذار بود.
وی با اشاره به کوشا بودن ایوبی در نوشتن اظهار کرد:‌ ایوبی داستان‌نویسی سخت کوش و مستعد اما به اندازه‌ای که باید شناخته شده نیست. او به خاطر تن ندادن به برخی مسایل غیرادبی متهم به انزوا می‌شود؛ روابطی که شرافت داستان‌نویس را تحت تأثیر می‌گذارد. محمد ایوبی منزوی نبود. او بسیار در نوشتن مستمر و در ارتباط با نسل جوان بسیار کوشا بود و هر سه نسل داستان‌نویسی او را می‌شناختند.
کوراوند اظهار کرد: اگر نویسندگانی مثل ایوبی و میناوی را مورد تجزیه قرار دهیم باید به آنان به شکل یک جریان نویسندگی نگاه کرد. این گونه از نویسندگان در جریان معنا پیدا می‌کنند؛ هر چند تک تک از آن اشتعال لازم برخوردار نیستند؛ در یک جریان بسیار تاثیرگذارند. این نسل داستان‌نویسی دروازه ورود مدرنیته به ادبیات فارسی در دهه‌های اخیر بوده است.
به گزارش خبرنگار ایسنا در ادامه مسعود عالی‌محمودی، داستان‌نویس، نیز گفت: محمد ایوبی یکی از نویسندگان بزرگ ادبیات جنوب است. او همگام با ناصر تقوایی ، عدنان غریفی، ناصر موذن و نسیم خاکسار نشریه هنر و ادبیات جنوب را منتشر می‌کردند و پیش‌تر حتی جلسات خانگی را برگزار می‌کردند که در بیش‌تر آن‌ها صفدر تقی‌زاده و نجف دریابندری نیز حضور داشتند. آن‌ها گرد هم می‌نشستند. داستان می‌خوانند و نقد می‌کردند و این گونه بود که در همین نشست‌ها ادبیات جهان را می‌شناختند. با سیاست آشنا شدند و در همین جلسات کوچک بود که ادبیات جنوب شکل گرفت؛ آن چیزی که ما به نام مکتب جنوب می‌شناسیم.
او ادامه داد:‌ اکنون محمد ایوبی بعد از تلاش بسیار و نوشتن و عشق ورزیدن به جوانان و آموختن چه در مقام معلم آموزش و پرورش و چه در مقام استاد کارگاه‌های داستان‌نونیسی به حق نویسنده‌ای خستگی‌ناپذیر بود و حالا او است که با مرگ هم آغاز شده است. محمد ایوبی جزو نادر نویسندگانی است که همان گونه بود که می‌نوشت و همان را که می نوشت که می‌زیست.
عالی محمودی تصریح کرد: ‌محمد ایوبی قلم بسیار با شرفی داشت؛ آن گونه که خود بود. بسیار نوشت و حالا وقت دارد آسوده خاطر و سبک بال به سمت یاران موافقش شتاب کند. محمد ایوبی پدر معنوی بسیاری از ما بود. او به ما آموخت برای نوشتن باید خوب زندگی کرد و هنگام نوشتن پیش از هر چیزی باید تکلیف‌مان را با دروغ یک سره کنیم.