وي افزود: از شرايط بهره‌مندي از اين نوع بيمه، كه با استقبال خوب هنرمندان همراه بود، دسته‌بندي كردن هنرمندان و لزوم دريافت لوح تقدير جشنواره‌ها و همايش‌هاي مختلف است.

او يادآور شد: مگر ما چند نفر هنرمند جشنواره شركت كرده و لوح تقدير دريافت كرده داريم در نهايت مي‌توان گفت هزار نفر. يعني شخصي كه فعاليت هنري داشته ولي در هيچ جشنواره و يا مسابقه هنري شركت نكرده است هنرمند محسوب نمي‌شود.

اميري تصريح كرد: شرايط طرح بيمه هنرمندان از ابتدا به درستي براي هنرمندان شفاف‌سازي نشده بود. جمعيت صنفي هنرمندان آبادان به عنوان نخستين سازمان فرهنگي‌_‌صنفي هنرمندان استان خوزستان اعتراض و نگراني خود را نسبت به اين مساله اعلام مي‌دارد و خواهان اصلاح هر چه سريع‌تر شرايط اين نوع بيمه براي هنرمندان است.

دبير جمعيت صنفي هنرمندان آبادان توضيح داد: معرفي هنرمندان و تاييد صلاحيت آن‌ها تنها از طرف انجمن هنري، اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي و يا حوزه هنري كافي بوده و دسته‌بندي آن‌ها اصلاً كار درستي نيست. هنرمندان پيشكسوتي وجود دارند كه ساليان سال عمر خود را مثلاً در كار تئاتر كودكان صرف كرده و در هيچ جشنواره‌ و يا مسابقه هنري شركت نكرده‌اند يعني اين‌ها هنرمند نيستند؟

وي اظهار داشت: در چند سال گذشته نامه نگاري‌هاي متعددي به مجلس، نمايندگان و ساير ارگان‌هاي مرتبط براي رسيدگي به اين موضوع و اصلاح شرايط آن داده‌ام كه متاسفانه تاكنون راه به جايي نبرده است. جمعيت صنفي هنرمندان خواهان رسيدگي مسؤولان استان به اين مساله مي‌باشد.

او تاكيد كرد: اكثر هنرمندان استان به دليل شرايط سخت اين نوع بيمه، هم‌چنان بيمه نشده و به اين وضعيت معترض مي‌باشند.

علی رغم سوالی که 9 ماه قبل در خصوص سوانح فاضلاب آبادان (که منجر به کشته شدن 6نفر گردید) مطرح شد. جلسات متعددی گرفته شد و با پی گیری هیات رییسه محترم مجلس و معرفی نماینده ویژه جناب آقای دکتر رضایی (که قطعاً حضور ذهن دارند) در جلسه مشترک بهمن ماه سال گذشته و دستور اکید وزیر نیرو و پی گیری های بعدی ما و گذشت بیش از 4 ماه از آن جلسه هنوز هیچگونه اتفاق خاصی نیفتاده.

واقعاً بنده نمی دانم وزیر نیرو متعهد به وعده هایشان نیستند؟ یا زیر مجموعه از ایشان حساب نمی برند و حرف شنوی ندارند؟

نتیجه این بی توجهی ها قربانی شدن این دختر بچه معصوم شد.دختر بچه مرحوم زهرا مطوری

زهرای 4ساله که به دلیل نبودن ابتدایی ترین امکانات شبکه فاضلاب جان باخت. بنده در این خصوص به کمیسیون اصل 90 مجلس شکایت کردم و انتظار دارم سوال بنده هرچه زودتر به صحن مجلس بیاید تا شاهد تکرار این حوادث نباشیم.

برگرفته از وبسایت رسمی دکتر سید حسین دهدشتی

دهدشتی در این مطلب نوشته است: متأسفانه دو روز پیش در حالی که بازار همایش های هفته راه و ترابری داغ است جاده مرگ (محور آبادان - ماهشهر) باز هم از میان همشهریان قربانی گرفت و شش نفرا را در خون غلتاند. در چند روز گذشته 9 نفر در این جاده کشته و مجروح شدند و من به عنوان نماینده این مردم نمی دانم شکایت به کجا ببریم !

تذکرات مکرر بنده به وزیر و جلسات متعدد با ایشان و سایر مسئولین به جایی نرسیده و هنوز طرح تعریض این جاده که از سال 85 آغاز شده سرانجامی نیافته و همواره از میان فرزندان این مرز و بوم کشته و مجروح می گیرد. بیش از 1400 کشته و مجروح کافی نیست؟

به چه زبانی بگویم که تکانی بخورید؟ آقایان! 1400 نفر به اندازه کشته های 8 سانحه سقوط هواپیمای توپولوف است! یعنی معلول شدن هزاران نان آور خانواده، یعنی یتیم شدن هزاران کودک مثل کودکی که دیروز پدر خود را از دست داد ، بی مادر شدن هزاران خانواده یی مثل خانواده ای که دیروز مادر خود را از دست داد. مستاصل از توجه مسئولین به خدا پناه می بریم، که گویا فریادرسی جز خدا نداریم.

کتاب "گداخته" تولید دفتر ادبیات و هنر مقاومت حوزه هنری در ۱۹۲ صفحه با شمارگان ۲۵۰۰ نسخه و به قیمت ۳۲۰۰ تومان منتشر شده‌ است.

*صبح سومین روز جنگ

صبح سومین روز جنگ، اهواز بودیم. خبر رسید خرمشهر دارد سقوط می‌کند، شب همان روز با ۳۰ - ۴۰ نفر حرکت کردیم و نزدیک صبح به خرمشهر رسیدیم، کنار مسجد جامع خرمشهر آیت‌الله جمی (ره) و حجت‌الاسلام نوری امام جمعه خرمشهر را دیدیم، به آیت‌الله جمی خودمان را معرفی کردیم و گفتیم از اصفهان آمده‌ایم و حکم سپاه و دادگاه را نشانش دادیم. در خرمشهر هیچ تشکیلاتی نمانده بود، عراقی‌ها همه جا را زده بودند، علاوه بر سپاه، فرمانداری به آتش نشانی و اداره‌ها و خانه‌های مردم هم رحم نکرده بودند، منافقان هم بیکار ننشسته بودند و مرتب در شهر خرابکاری می‌کردند.
هیچ کس هم جانش در امان نبود، آنقدر گلوله می‌آمد که در روز اول همه یا زخمی شدند یا شهید. زخمی‌ها و موجی‌ها را به عقب می‌فرستادند. ما هم شهیدان را با لباس وشبانه در قبرستان خرمشهر دفن می‌کردیم. وضع به قدری سخت بود که از ۳۰ نفری که از اصفهان به خرمشهر آمدیم فقط ۳ نفرمان ماندیم، من و حسن صفا و بنایی.
وقتی مظلومیت شهر و مردم خرمشهر را دیدم با خدا عهد کردم یا با شهادت و پیروزی یا با شکست دشمن بعثی از خرمشهر بروم.

*۱۱ماه از آب گل آلود کارون و بهمن شیر می‌خوردیم

عین باران گلوله و خمسه خمسه توپ می‌آمد، آب و غذا هم نبود. در این مدت مانند ۱۱ ماه محاصره آبادان از آب گل آلود بهمن شیر و کارون خوردیم و با خرما آرد و آذوقه بجا مانده در مغازه‌ها و منازل مردم شکممان را سیر کردم البته این کار را با اجازه شرعی آیت‌الله جمی و آیت‌الله نوری انجام می‌دادیم. امیدوارم مردم شریف آبادان و خرمشهر ما را حلال کنند که از امکانات و آذوقه آنها استفاده کردیم و البته راه دیگری هم نبود. خود مردم هم حضور داشتند.
مجروح‌ها را همان داخل شهر سرپایی مداوا می‌کردند، حتی اوراژانس نبود. توی خرمشهر دوباره یک گروه تشکیل دادیم و ۱۰ - ۲۰ نفری شدیم، صبح‌ها بعد از نماز صبح تفنگ‌هایمان را روی کولمان می‌انداختیم و به سمت عراقی‌ها می‌رفتیم. تا عصر می‌جنگیدیم، عصر آتش بس می‌شد، عراقی‌ها هم عادت کرده بودند به این برنامه زمانی جنگی. جمعیت عراقی‌ها و تجهیزات آنها چندین برابر ما بود اما نمی‌توانستند ما را بزنند طوری که از شلیک زیادی گلوله و توپ خود عراقی‌ها خسته می‌شدند و نیاز به استراحت داشتند. لذا بخشی از شب درگیری نبود.
عراقی‌ها بیست و چهارمین روز جنگ تا روبروی در مسجد جامع پیشروی کردند و تیر بار گذاشتند و از چهار راه گل خانه تا رودخانه هر جنبده‌ای را می‌زدند. عملا شهر سقوط کرده بود ولی باید به صورت چریکی و پارتیزانی با آنها می‌جنگیدیم.

*۲ ساعت با بهروز مرادی برای مظلومیت مردم خرمشهر گریه کردیم

من و بهروز مرادی که از بسیجیان شجاع خرمشهر در عین حال فرمانده بسیار لایقی بود برای نجات شهر تصمیم گرفتیم و روی پشت بام خانه‌ای روبروی مسجد برویم. از روی پشت بام مسجد و اطراف را نگاه کردیم کف خیابان از جلوی در مسجد تا سه راهی مقابل، پر از جنازه بود زن و و مرد و کودک بود، بعضی جان داشتند و بعضی هم شهید شده بودند. ۲ ساعت اول، همراه بهروز به جنازه‌ها نگاه می‌کردیم و برای مظلومیت مردم خرمشهر و رزمندگان ارتش و سپاه که هیچ امکاناتی نداشتند گریه می‌کردیم. عراقی‌ها با یک قبضه تیر بار در یکی از ساختمان‌های کوچه گلخانه راه‌های ورودی به مسجد را دائم با توپخانه، کاتیوشا و خمپاره می‌زدند. یک لحظه موقعیت تیربارچی و تک تیرانداز عراقی را پیدا کردیم، خوشحال شدیم با بهروز مرادی نقشه کشیدیم یک نفرمان دیدبانی کند و دیگری شلیک کند، بهروز از من قوی‌تر بود. قرار شد او شلیک کند. من دیده‌بانی کردم وقتی موقعیت را مناسب دیدم، داد زدم: بهروز ‌الله اکبر شلیک کن، بهروز آرپی‌جی را با فریاد یا فاطمه زهرا(س) شلیک کرد.
آر‌پی‌جی به میله وسط پنجره‌ای خورد که تیربار پشتش بود. من با دوربین صحنه را می‌دیدم. اتاق آتش گرفت، داد زدیم: عراقی‌ها را زدیم، عراقی‌ها را زدیم و به سمت عراقی‌ها دویدیم، سه چهار نفرشان تکه‌تکه شده بودند، بقیه‌شان هم از ترس فرار کردند وقتی ما به طرف عراقی‌ها دویدیم تعدادی از بچه‌ها که داخل مسجد محاصره بودند دنبال ما دویدند و با تیراندازی وارد محل عراقی‌ها شدیم.

*این مرتضی اصفهانی ما را به کشتن می‌دهد

روزهای بعدی هم مثل گذشته در خرمشهر می‌جنگیدم یعنی صبح تا عصر وقت جنگ بود و بعد آتش بس می‌شد، جنگ در خرمشهر ۵ جبهه داشت: گمرک، پل نو، پلیس راه، صابون پزی و صد دستگاه.تلفات بسیار بالا بود، شهید و زخمی زیادی داشتیم. آتش توپخانه اصلا نبود.
اشکال عراقی‌ها این بودکه دشت وار نمی‌آمدند بلکه محور به محور حمله می‌کردند در نتیجه ما حملات آن را دفع می‌کردیم البته اگر دشت وار هم می‌آمدند حریف رزمندگان نمی‌شدند و تلفات سنگین می‌دادند.
از روزی که حمله دشمن به مسجد جامع را دفع کردیم، تصمیم گرفتیم شبانه حمله کنیم اما خودمان هم دقیقا نمی‌دانستیم قرار است چه کار کنیم، بچه‌ها می‌گفتند این مرتضی اصفهانی می‌خواهد ما را به کشتن بدهد، چون تا اون موقع اگر کسی شبانه تیراندزای می‌کرد به عنوان ستون پنجم او را می‌گرفتند.
حمله شبانه را اینگونه تجربه کردیم؛ ابتدا سر و صدا به راه انداختیم. عراقی‌ها غافلگیر شدند و تیراندازی کردند. ما هم محل حضور آنها را پیدا کردیم. بعد بدون سر و صدا به آنها نزدیک شدیم و نارنجک می‌انداختیم. بعضی جاها حتی روی سر عراقی‌‌ها نارنجک می‌انداختیم! وحشت میان عراقی‌ها افتاد قدرت دفاعی را کاملا از آنها گرفتیم.

*عراقی‌ها با ۳هزار نفر خرمشهر را گرفتند

روزهای آخر محاصره عراقی‌ها با چند گردان که نزدیک ۳هزار نفر می‌شدند، حمله کردند. ۵ - ۶ نفر از بچه‌های گروه ما شهید شدند و من و تعداد دیگری هم زخمی شدیم و از آنجا من را برای مداوا به بیمارستان طالقانی بردند. همان شب خبر رسید خرمشهر را گرفته‌اند. آن طور که شنیدم در غرب پل خرمشهر هم آنچنان که باید، درگیری نبود. پاسداران خرمشهر و آبادان و یک گروهان از گردان سرهنگ کهتری از ارتش روی پل خرمشهر مستقر شده بودند، عراقی‌ها هم چون نمی‌خواستند پیروزی به دست آمده را از دست بدهند و ۳۵ روز مقاومت مردم، ارتش، سپاه و بسیج در خرمشهر آنها را کلافه کرده بود از سمت خودشان پل خرمشهر را منفجر کردند.
خرمشهر پاره تن همه بود. همه تا آنجا که می‌توانستند جنگیدند تا سقوط نکند. بعد از اشغال هم مقاومت‌ها آن‌قدر ادامه پیدا کرد تا بالاخره آزاد شد.
بیمارستان هم فرصت خوبی برای من بود تا با بچه‌هایی که از شهرهای دیگر می‌آمدند، آشنا شوم. همانجا بیشتر دوستان مجروح را سازماندهی کردیم و صبح روزی که امام فرمان شکست حصر آبادان را دادند با همین بچه‌ها به سمت جاده اروند کنار حرکت کردیم. اینجا من فرمانده گروهان بودم و بعدها این گروهان به گردان کربلا و بعد به تیپ ۲۵ کربلا تبدیل شد.»