ویرایش سال 1357 خورشیدی آمده است: « در شهر آبادان تنها یک امامزاده وجود دارد، که به حسینیه سید محمد مشهور می باشد و مساحت کل آن 380 متر مربع و سطح زیر بنای آن 185 متر مربع است. ایجاد بنای این زیارتگاه به سال 1276 هجری قمری میرسد. سال تولد سید محمد 1106 ه.ق و سال وفات وی نامشخص است».

هر چند که آمار و اطلاعات وارد شده در کتاب آبادان به قلم محمد سیگارودی دارای اشکالات بسیار زیادی می باشد و بعضاً اتکاء به آن باعث انحراف پژوهشگران زیادی گردیده ولی به هر حال ندرتاً می توان به برخی از گفتار آن نیز اعتماد کرد.....همانطور که دیدید در نوشتهء بالا نیز ایشان دچار خطا گردیده و زیارتگاه سید محمد را تنها امامزادهء شهر آبادان ذکر نموده اند در حالی که در همان زمان زیارتگاه سید عباس نیز در ایستگاه 12 برقرار بوده و مورد توجه عامهء مردم آبادان و سایر شهرها نیز بوده است.به هر حال ایشان در همین کتاب و در همین ویرایش خویش سال تولد جناب سید محمد را سال 1106 ه.ق و تاریخ بنای این مکان متبرک را در سال 1267 ه.ق ذکر نموده است، یعنی از نظر ایشان این حسینیه 161 سال پس از ولادت ایشان بنا گشته که البته از نظر اینجانب نه این تاریخها و نه موضوع مدفن به هیچوجه صحیح و مقرون به صحت نمی باشد و اعتقاد بر این دارم که این حسینیه در زمان حیات سید محمد نیز وجود داشته و ایشان در واقع در حسینیهء خودشان مدفون گشته اند که دلایل آن را نیز به شکل خلاصه ذکر خواهم نمود(دلایل بسیار مستندی را برای این موضوع و موضوعات دیگر به شکل مفصل و مشروح در کتاب دیار آشنای خویش آورده بودم که متاسفانه به شکل کاملاً مشکوک در ممیزی وزارت ارشاد آنزمان غیر قابل نشر اعلام گردید ولی با کمال تعجب مشاهده نمودم که مدتی بعد این مطالب توسط دوستان!!! و در کتاب های دیگران به یغما برده شد، آنهم بصورتی کاملاً گسسته و نا زیبا و بدون اینکه نامی از حقیر برده شده باشد و یا مجوزی حتی بصورت شفاهی اخذ نموده باشند، قسمتهایی از این نوشته ها را بنده صرفاً جهت مطالعهء شخصی در اختیار آنها قرار داده بودم که مسلماً رونوشت برداری گردیده ولی در عجبم که آن بخشهایی که فقط در اختیار بنده و وزارت محترم ارشاد قرار داشته است چگونه به دست این حضرات رسیده است).

1-تاریخ وفات جناب سید عباس در چند منبع معتبر سال 1340 ه.ق ذکر گردیده که با توجه به واقعیات تاریخی موجود و نیز بررسی سن تنها بازماندهء ذکور آن بزرگوار یعنی جناب سید یاسین و حدسیات و شنیده ها در مورد سن با برکت ایشان در هنگام وفات و نیز اطمینان به اینکه دختر بزرگ سید محمد، همسر مرحوم سید عباس و مادر سید یاسین بوده است ،بخودی خود این تاریخ ها را در مورد ولادت و وفات سید محمد بی اعتبار می سازد.

2- در وصیت نامهء سید علی فرزند ارشد مرحوم سید محمد اذعان به دفن پدر بزرگوارشان در محل حسینیهء خود آن بزرگوار گردیده است.

3- اصولاً در این مکان گورستانی وجود نداشته که آن بزرگوار در آن دفن گردیده شده باشند و چنانکه در قدیم رسم بر این بوده که اهل کرامت را در خانه و یا مسجد و حسینیهء خودشان تدفین می نموده اند، سید محمد نیز در حسینیهء خویش که در واقع محل قضاوت و به قضا نشستن ایشان نیز بوده دفن گردیده است، چنانکه این موضوع در مورد فرزند آن بزرگوار یعنی جناب سید علی نیز صدق نموده و پیکر آن سید مکرم نیز بنابه وصیت خود ایشان در خانه و حسینیهء محل عبادت او در محل تانکی ابوالحسن کنونی تدفین می گردد(تصویر وصیتنامهء آن بزرگوار نیز به خط خودشان در همین مطلب آورده شده است).

4- ما میدانیم و اطمینان کامل داریم که سید علی فرزند ارشد سید محمد حداقل تا سال 1352 هجری قمری در قید حیات بوده اند ،که اگر عمر مبارک ایشان را حتی 70 سال نیز در نظر بگیریم ، یعنی ایشان را متولد به سال 1278 ه.ق بدانیم، و تاریخ ولادت سید محمد پدر ایشان را از نظر محمد سیگارودی بپذیریم، تفاوت و اختلاف سن این پدر و پسر چیزی مطابق با 172 سال خواهد بود!!! که غیر قابل تصور و باور است.

دلایل زیادی دیگری نیز برای رد این نظریه در دست دارم که اینک مجال طرح آنها نیست و به همین مجمل اکتفاء می نمایم.

شغل شریف سید محمد احتمالاً قضاوت بوده و ایشان قاضی شهر آبادان بوده اند ولی به هر حال می توان با قاطعیت اعلام نمود که آن بزرگوار علاوه بر اشتغال به قضاوت، به نخل داری و کشاورزی نیز مبادرت می ورزیده اند و دلیل اینجانب نیز وجود اسناد رسمی به جا مانده از حدود 90 سال پیش می باشد که بر اساس این اسناد، نخلستان مربوط به سید محمد که دیگر در بین وراث آن بزرگوار تقسیم گردیده بود بصورت یکجا به دکتر راول پاکستانی(هندی؟؟؟) که از اطباء قدیم آبادان بوده اند فروخته شد.محل این نخلستان ،در خیابان کنونی اروسیه واقع بوده و تا رودخانهء بهمنشیر امتداد می یافت و در واقع خیابان اروسیه فعلی در زمانهای پیش از این، محل نخلستان خانوادهء محترم سید محمد ابوتاوه بوده است.

شاید دانستن این موضوع خالی از لطف نباشد که در زمان پیشتر نهر آب بزرگی که از اروند رود جدا گردیده بود و به بهمنشیر میریخت و در واقع وظیفهء آبیاری نخلستان سید محمد را بر عهده داشته، مستقیماً از مقابل همین زیارتگاه می گذشته است و هنوز هم برخی از سالمندان شهر آبادان این نهر آب و آن پنج عدد کندهء درخت نخل را که به عنوان پل در کنار هم قرار داده بودند و بر روی این نهر گذاشته بودند به یاد    می آورند، از جمله مرحوم حاج آقا آشتیانی که از کسبهء خوشنام شهر آبادان بودند و من در سال 1379 جهت انجام تحقیقات در شاهین شهر اصفهان به ملاقات ایشان رفتم دقیقاً این رودخانه و آن تنه های درخت خرما را به یاد می آوردند و علیرغم سن 92 سالهء خویش توانستند براحتی شکل و نحوهء قرار گرفتن این پل درختی را بهمراه جزییات برای من روی کاغذ رسم نمایند که هنوز هم این برگه را نزد خودم نگهداشته ام(ایشان پنج سال پس از این ملاقات و در سن 97 سالگی در شهر اصفهان دارفانی را وداع گفتند،روحشان شاد باد که از دوستداران این زیارتگاه و شهر آبادان بودند). البته یکی از مهندسین اولیه سازندهء پالایشگاه آبادان نیز در نامه هایی که به نامزد خویش به نام رزماریا در لندن نوشته است به وجود یک زیارتگاه در شهر آبادان در مقابل نهر آب و در میان یک نخلستان بزرگ اشاره می کند، و می نویسد که مردم این شهر بسیار به این مکان اعتقاد دارند و روستاییان از دور و نزدیک با قایقهای محلی و کوچکشان به زیارت این امامزاده می آیند....

در مورد کرامات آن سید بزرگوار در زمان حیات شریفشان ،بسیار گفته اند و داستانهای زیادی از ایشان نقل شده ولی شاید مشهورترین این روایات که اتفاقاً باعث ملقب شدن ایشان به ابوتاوه گردیده است، این نقل می باشد:

روزی از روزها که جناب سید محمد به قضاوت نشسته بودند، چند نفر را به جرم اینکه مالی را به سرقت برده اند به نزد ایشان می آورند، سید محمد سعی بسیار        می نماید تا آنها را راضی به اعتراف نماید ولی هیچکدام از آنها این اتهام را          نمی پذیرند و زیر بار این سرقت نمی روند، تا اینکه در این میان جناب سید محمد   چاره ای می اندیشد و دستور می دهد تا ماهیتابه ای را بر روی آتش گذاشته و داغ کنند و صبر می نمایند تا این تابه(تاوه) از شدت گرما سرخ گردد، سپس آن بزرگوار از آن متهمین می خواهد تا یکایک به کنار تابه آمده و زبان خویش را بر تابه بکشند و به آنها می گوید: آنکس که بی گناه باشد به اذن خداوند این جسم داغ بر او سرد و بی ضرر خواهد بود و آنکس که مقصر باشد، خواهد سوخت....این افراد به کنار آن تابهء داغ آمده و هر یک زبان خود را بر این تاوه می کشیدند ،بدون آنکه کوچکترین آزاری به آنها برسد، در همین هنگام آنکس که مقصر اصلی بود و سرقت را انجام داده بود به گناه خویش اعتراف نموده و عذر خواهی می نماید، که پس از پخش شدن این خبر بین مردم و اطلاع عامه از این کرامت سید محمد، احترام ایشان در نزد مردم بیشتر شده و نیز به« سید محمد ابوتاوه »به معنای سید محمد صاحب تابه ملقب می شود.

در اینکه این تاوه حاوی روغن داغ، عسل و شیرهء خرما و یا خالی از هر چیز دیگری بوده است روایات متفاوتی از سوی نوادگان آن بزرگوار نقل شده ولی به عقیدهء بنده شاید این عمل سید محمد در واقع نوعی تدبیر قضایی برای رسیدن به واقعیت بوده است، بدین معنا که ایشان پس از داغ نمودن تاوه بر روی آتش و درخواست از متهمین جهت لیسیدن این تاوهء داغ و ملتهب از حرارت،با توجه به اطلاع از احترام و اعتقاد مردم به شخصیت خویش و نیز ترس مردم از چنین عقوبتی، بدینوسیله باعث اعتراف فرد یا افراد خاطی می گردیده اند و در حقیقت هیچکدام از متهمین اعم از مجرم و  بی گناه، زبان خویش را به این تابهء داغ نمالیده اند، در روایات کهن اسلامی نیز از اینگونه تدابیر قضایی بسیار به چشم می خورد از جمله قضاوتی که حضرت علی(ع) در بین آن دو زن که هر دو مدعی مالکیت کودکی را داشتند نمود و از قنبر غلام خویش خواست تا ذوالفقار را بیاورد و آن کودک را از وسط به دو نیمهء مساوی تقسیم نماید که در واقع خود مولا علی(ع) نیز می دانست که اینکار را نمی کند بلکه صرفاً نوعی تدبیر قضایی جهت رسیدن به واقعیت بوده است(و خداوند بر هر چیزی عالمتر است)

از سرنوشت این تاوه هم در حال حاضر خبری در دست نداریم، فقط اینقدر می دانیم که این تاوه تا سال 1361 یعنی تا دو سال پس از شروع جنگ تحمیلی در اختیار یکی از نوادگان آن سید مکرم قرار داشته و در همان زمان و در کمپB(شهرک شهید صباغان) در شهر سربندر مفقود گردیده و دیگر اثری از آن یافت نشده است.در حال حاضر نیز نوادگان آن بزرگوار در تمامی شهرهای خوزستان از جمله سربندر،آبادان،خرمشهر،اهواز و.... پراکنده بوده و با نام خانودگی تهامی،طوهامی، توهامی و.... مشهور هستند که از جملهء این افراد می توان به سید ابراهیم تهامی نوهء سید محمد، فوتبالیست اسبق تیم ملی فوتبال جمهوری اسلامی ایران اشاره نمود.

این زیارتگاه در دوران دفاع مقدس متحمل خسارات فراوانی گردید که پس از پایان جنگ و آغاز دوران سازندگی، بازسازی شد و در سال 1378 نیز از سوی ادرهء اوقاف شهرستان آبادان ضریح فلزی بر مزار مطهر آن بزرگوار تعبیه شد....در حال حاضر متاسفانه در بین ادارهء اوقاف شهرستان آبادان و خانواده های منسوب به آن بزرگوار اختلافاتی بر سر مداخل این زیارتگاه وجود دارد.