. : آبادان شهر خدا : .

...با او قرار گذاشته بودم و میدانست که یکی از همین روزها برای گفتگو به سراغش می آیم ولی نه او و نه حتی خود من نمی دانستیم که این روز کی و کجا فرا می رسد ، من در اهواز و او در آبادان .

تا اینکه روز چهارشنبه نهم خرداد ماه بطور کاملاً اتفاقی اول صبح گذرم به آبادان افتاد ، از روی پل ایستگاه هفت « پل پیروزی » که سرازیر شدم چنان بوی نم و گیس با هم آمیخت که بی اختیار دلم هوای او را کرد.... به او زنگ زدم و گفتم که امروز همون روزیه که گفته بودم می خوام باهات حرف بزنم ..... و او اصلاً نگفت که خب چرا از قبل هماهنگ نکردی ؟..... فقط گفت که : اتفاقاً بچه هام هم نیستن ، الان بازار مرکزی کنار دادگستری هستم پاشو بیا دنبالم بریم خونهء ما ، اونجا راحت حرف بزنیم.... و چند دقیقهء بعد ، من در یکی از محلات آبادان و در منزل پیمان ماندگار مهمان او بودم و او هم مثل یک آبادانی مهمان نواز از من پذیرایی کرد .

پیمان ماندگار را می شناختم ، از همان ایام نوجوانی که دوران جنگ و جنگ زدگی بود با برادرش پژمان دوست بودم ، آنها در ماهشهر و من در سربندر.... ولی راهی نبود میان این دو شهر و میشد هر روز با صرف 20 دقیقه وقت و 30 ریال پول با مینی بوس به دوستان سری بزنی و برگردی ، پیمان آنروزها نوجوان بسیار ساکت و منضبطی بود که کمتر او را بیرون از منزل میشد دید البته من هیچوقت از پژمان نپرسیدم که چرا برخلاف ما ، پیمان اینقدر آرام و سربزیر است... بعد ها که برای گذراندن دورهء طرح منطقهء محروم به شبکه بهداشت و درمان ماهشهر رفته بودم با آقای ماندگار –بابای پیمان- همکار شدم............و امروز پسر ساکت و خانه نشین آنروزهای خانه شرکتی های ماهشهر دیگر به یک فیلمساز بین المللی و موفق تبدیل شده و اکنون افتخاری است برای شهر آبادان............. آنچه از نظرتان می گذرد ماحصل گفتگوی صمیمانهء من و پیمان در خانهء اوست :

خودت را برای بازدیدکنندگان این پایگاه اینترنتی معرفی کن : پیمان ماندگار ، متولد 1351 در آبادان ، متاهل دارای یک فرزند دختر ، دیپلم ادبیات ودوران تحصیلم را در بندر ماهشهر گذراندم .

چطور شد که به کار فیلم سازی علاقمند شدی ؟ من کارم را با تئاترهای مدرسه ای و آنهم در دورهء راهنمایی آغاز کردم ، اولین کار نمایشی که در ماهشهر بازیگری کردم تئاتر گودال بود و بعد شب آخر ، گلارکته به نویسندگی آقای رضا صابری و بعد هم تلنگر نوشته سعید آلبو عبادی که البته کارگردانی همهء این نمایشها را معلم هنر ما آقای عباس زارع به عهده داشتند ، زمانی که مرحوم رسول ملاقلی پور برای ساخت فیلم بلمی به سوی ساحل و برای انتخاب بازیگر به ماهشهر آمده بودند ، همین آقای زارع مرا به عنوان بازیگر و برای ایفاء یک نقش کوچک به ایشان معرفی کرد ، که بنا به دلائلی این کار انجان نشد و من در آن فیلم بازی نکردم ، در 18 سالگی به اتفاق دوست خوبم آقای اکبر اودود برای دیدن جشنوارهء فیلم فجر با جیب خالی به تهران رفتیم که همین سفر سرنوشت مرا رقم زد چرا که بادیدن مراسم افتتاحیه و اختتامیه جشنواره ، ملاقات با بازیگران ، دیدار با کارگردانان بزرگ سینما از جمله آقای مسعود کیمیایی و..... چنان در حال و هوای فیلم و بازیگری قرار گرفتم که احساس کردم باید وارد همین کار و فعالیت شوم ، پس از بازگشت به ماهشهر با توجه به عدم وجود امکانات در این شهرستان ، تلاش کردم تا خودم دست به کار شوم به همین علت با کمترین امکانات ، صرفاً با امکاناتی که توسط پدرم در اختیارم گذاشته شده بود ، و به همراه چند تن از دوستان ، فیلمنامه ای را که خودم نوشته بودم به نام زخمی ها به جلوی دوربین بردم ، که در آنزمان با برخورد شدید مقامات قضایی شهرستان ماهشهر مواجه شدم و به همین دلیل این فیلم ناتمام ماند ، اما این برخورد و اعتراض جلوی علاقمندی من را به این کار نگرفت و من هر ساله برای دیدن جشنوارهء بین المللی فیلم فجر به تهران میرفتم که همین سفرها باعث آشنایی بیشتر من با نویسندگان ، بازیگران و کارگردانان بزرگی چون : جواد طوسی ، مسعود کیمیایی ، رضا درستکار ، تهماسب صلح جو ، سعید عقیقی و بسیاری دیگر گردید که همین آشنایی ها باعث شد تا در سال بعد(1376) و در زمان تولید فیلم مرسدس توسط آقای کیمیایی ، از من جهت دستیاری و تصویر برداری پشت صحنه دعوت به عمل بیاید.......

کی و در چه سالی به زادگاه خودت یعنی آبادان بازگشتی؟ در سال 77 به آبادان بازگشتم و با انجمن سینمای جوان آبادان آشنا شدم ، توی همین انجمن به کار تدوین فیلم مشغول بودم و اتفاقاً انجمن برای من هم محل کار بود و هم منزل چون شبها در همین محل می خوابیدم.

اولین فیلمی که بطور رسمی و جدی کارگردانی نمودی کدام فیلم بود و سایر فیلمهایی هم که ساخته اید نام ببرید.اولین فیلم کوتاه رسمی من محافظ نام داشت که در سال 77 در آبادان ساختم و در 78 فیلم بزنگاه را تولید کردم ، بعد از آن یعنی در سال 79 فیلم جنوب را ساختم و در سال 80 فیلم عفونت را جلوی دوربین بردم ، سال 81 سال نسبتاً پر کاری برای من بود چرا که در آن سال دو فیلم کوتاه به نامهای اعتراف و کدئین را کارگردانی کردم و سپس در 1383 فیلم کولاک و سال بعد نیز فیلم کوتاه کلکسیون را ساختم .

بیشتر این فیلمها در جشنواره های داخلی و خارجی رتبه هایی کسب کردند ، در مورد این عناوین هم صحبتی داشته باشید. فیلم اول من یعنی محافظ در جشنوارهء استانی خوزستان در مسجد سلیمان چهار جائزهء اول را به دست آورد ، در دومین جشنوارهء استانی جایزهء بهترین تدوین و بازیگری را فیلم بزنگاه بدست آورد ، که همین فیلم در شانزدهمین جشنوارهء فیلم و سینمای جوان به عنوان تنها اثر راه یافته از خوزستان معرفی گردید ، در دومین جشنوارهء فیلم اجتماعی آبادان جایزهء بهترین فیلم و در جشنوارهء استانی جایزهء مقام دوم بازیگری به فیلم جنوب تعلق گرفت ، در جشنوارهء آبادان در سال 80 فیلم عفونت توانست عنوان دوم و در جشنوارهء خوزستان عنوان بهترین فیلم به معنای مطلق را بدست بیاورد ، اعتراف در جشنوارهء استانی مقام دوم و کدئین در نوزدهمین جشنوارهء سراسری سینمای جوان ایران جایزهء اول در بخش داستانی «ب» را بدست آورد که البته این فیلم در جشنواره فیلم اجتماعی آبادان نیز در همان سال مقام دوم را کسب نمود ، فیلم کولاک در سال 83 کاندیدای نهمین جشنوارهء خانه سینمای ایران شد و همچنین برندهء بهترین کارگردانی و فیلمنامه در جشنوارهء خوزستان ولی به صلاحدید مسئولین برگزار کنندهء جشنواره این فیلم از بخش مسابقه خارج گردید ، فیلم شهر خوبان هم در چهارمین جشنوارهء فیلم های ورزشی برندهء مقام نخست گردید و در جشنوارهء فیلم های ورزشی میلان در کشور ایتالیا نیز همین فیلم به عنوان بهترین فیلم داستانی انتخاب گردید ، همچنین فیلم کدئین هم در جشنوارهء فیلم های کوتاه حرفه ایossolo در ایتالیا جائزهء بهترین کارگردانی را از آن خود کرد و اخیراً نیز فیلم کلکسیون در جشنوارهء فیلمهای کوتاه بین المللی کشور سوئیس جائزهء بهترین فیلم را کسب نموده.

با سازمان صدا و سیما هم همکاری هایی داشتید ، در این مورد هم توضیح دهید. اولین همکاری من با صدا و سیما در صدا و سیمای مرکز کیش بود که حاصل آن یک برنامه به نام ضیافت کیش شد ، و بعد مجموعهء مستند معادن خوزستان را برای مرکز آبادان ساختم ، زمانی که تصمیم به ساخت مجموعهء جنوبی ها برای صدا و سیمای مرکز آبادان گرفتم ، با بی مهری مسئولین مواجه گردیدم و بر آن شدم تا با هزینهء شخصی چهار قسمت از این سریال را بسازم و پس از اینکه این چهار قسمت را به صدا و سیمای مرکز آبادان ارائه دادم ، آنها رای به غیر قابل پخش بودن این برنامه دادند ولی با ارائهء نظرات و به شرط رعایت و لحاظ نمودن ایدهء آنها سفارش ساخت 13 قسمت از این داستانها را به من دادند که در سال 84 این مجموعه تولید و در سال بعد پخش گردید که با توجه به استقبال عمومی از این مجموعه سفارش 13 قسمت دیگر را نیز تحت عنوان شهر آفتابی دریافت نمودم که در حاضر آخرین مراحل آماده سازی برای پخش را می گذراند.

کار بعدی شما چه خواهد بود؟ کار بعدی من باز هم یک فیلم کوتاه خواهد بود به تهیه کنندگی آقای احمد نجفی بازیگر و تهیه کنندهء مطرح ایران که قرار بود کار ضبط آن را از اول خرداد ماه آغاز کنیم ولی با توجه به شرایط جوی منطقه و اینکه قرار است تمامی عوامل این فیلم از تهران به آبادان بیایند ، این کار به اواخر پاییز امسال موکول شد.

وضعیت هنر فیلم و سینمای امروز آبادان را چگونه می بینی و ارزیابی شما از این وضعیت چیست؟ اول این را بگویم که امروز دیگر چیزی به نام هنر فیلم کوتاه سازی و اصلاً فیلمسازی در آبادان نداریم و صراحتاً عرض می کنم که از زمان خروج آقای دکتر نشان از عرصهء هنر آبادان ، ما دیگر چیزی برای گفتن نداشته ایم در زمان ایشان مرتباً جشنواره ها برگزار میشد و بازار رقابت بین فیلمسازان بسیار گرم بود ولی از آنجا که همهء تصمیم گیریها در عرصهء هنر کاملاً سلیقه ایست و هر مدیری با آمدن خود یک سری ایده ها و برنامه ها را با خود می آورد و زمانی که میرود همهء این ایده ها و برنامه ها را با خود می برد و مدیر بعدی باز هم سلیقهء خود را اعمال می کند........... من که دیگر ناامید شده ام و دیگر چشم امیدی به پیشرفت و رونق دوبارهء این هنر در آبادان ندارم مگر اینکه یک برنامه ریزی اساسی و پایه ای در این زمینه انجام گیرد....امروز دیگر اوج هنر فیلم کوتاه سازان آبادانی باز می گردد به چند فیلم صد ثانیه ای که با پشتیبانی حوزهء هنری ادارهء تبلیغات اسلامی آبادان تولید می شود که آنهم با توجه به اینکه تهیه کنندهء آن یک سازمان دولتی است پس نتیجتاً نگاه آن فیلم هم یک نگاه دولتی خواهد بود و نمی تواند آئینهء تمام نمای مشکلات و معضلات اجتماعی ما باشد.

چشم انداز آیندهء هنر در آبادان را چگونه ارزیابی می کنید؟ به آینده می توان خوشبین بود ، همانگونه که می توان به آن بد بین هم بود ، می توانیم برای دلخوشی خودمان هم که شده به آینده زیبا نگاه کنیم ولی ارزیابی من از آیندهء هنر فیلمسازی در آبادان ارزیابی مثبتی نخواهد بود ، اصولاً در این شهر فراموش شده که می توان فیلم کوتاه هم ساخت ، ما در این زمینه نمی توانیم کاری بکنیم تا زمانی که نگاهها به سوژه های اجتماعی یک نگاه غیر هنری و مسموم باشد و همه چیز را از بعد بدبینی بنگرند ، این هنر پیشرفت که نخواهد کرد ، به عقب نیز باز خواهد گشت ، در ضمن من هم بزودی مثل شما از آبادان خواهم رفت....

سال گذشته و حتی قبل از آن شاهد پخش فیلم های تو از یکی از شبکه های غیر قانونی ماهواره ای خارج از کشور(شبکه icc )بودیم که معمولاً فیلمهای سینمایی موسوم به فیلمفارسی را پخش می کند ، در این زمینه خیلی ها می پرسیدند که آقای ماندگار خودش این فیلمها را در اختیار این شبکه قرار داده است یا خیر ، اصولاً موضوع به چه شکل بود؟ این موضوع را در چند جای دیگر هم توضیح داده ام ، من هیچ ارتباط و تماسی با این شبکه و مسئولین آن نداشته ام و حتی کسی به نمایندگی از آنها با من تماس برقرار نکرده و بدون هیچ هماهنگی با من و یا کسب اجازه ، مبادرت به این کار کرده بودند و اگر دولت و سازمانهای دولتی از من حمایت می کردند و برایم در کشور امریکا وکیل می گرفتند ، مطمئناً علیه آنها اعلام جرم و آنها را محکوم می کردم.

یک آرزو بکن.آرزو؟ آرزو مال آینده است و من خودم دیگه وارد آینده شدم و دیگه از من و تو گذشته که بخوایم آرزویی داشته باشیم ، بیا آرزوهامون رو برای بچه هامون نیکی و نیکو (دختر پیمان و دختر من) بزاریم ، آرزو می کنم اون سختی هایی که ما کشیدیم ، رنج آوارگی و تحمل این همه نا بسامانی رو که من و تو دیدیم اونها هیچوقت نبینند و بتونن توی یه آبادان آباد بزرگ بشن و خوشبخت باشند.

من همین جا پیمان عزیز را بخدا سپردم و بخاطر چیزهایی که او گفت و من ننوشتم و همینطور چیزهایی که من نوشتم و او نگفت !!! از او و از همهء شما عذر می خوام

دنبالک

نظرات

ارسال نظر